Tijdelijk ontheemd – wat verhuizen doet met kleine kinderen. En hoe je ze kunt helpen.

Na een verhuizing opnieuw wortel schieten staat in elk lijstje met megastress-veroorzakende-levensgebeurtenissen. Wat doe ik mijn kinderen aan?!, vroeg ik me hardop af. Toch ruilde ik samen met man, drie dochters (8, 6 en 1) en twee poezen Amsterdam in voor een dorp aan de Noord-Hollandse kust.

Bedremmeld staat onze middelste dochter om tien uur ’s avonds ineens beneden in de huiskamer. Dikke tranen biggelen langs haar wangen, haar schoudertjes gezakt door zoveel moeheid en plotseling verdriet in haar lijf. Met twee handen houdt ze de kartonnen hoed vast die haar klasgenoten voor haar maakte op de dag van haar afscheid. Ze huilt zoals ik niet van haar gewend ben. Zonder bombastische, soms theatrale uithalen, maar ingetogen en intens. “Ik ben ineens zo verdrietig”, zegt ze zacht. “Ik mis mijn vriendjes zo.”
Als ze even later weer in bed ligt, aai ik haar over haar rug en zing een liedje. We hebben een heerlijke dag op het strand gehad, met blote voeten in de deining en warme choco na afloop. Ik onderdruk de neiging haar hieraan te herinneren, want dit gevoel is nu. En is echt. Dat het vakantie is en we koud anderhalve week geleden is dat we uit ons oude huis vertrokken, is niet relevant voor haar kleuterverstand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.