Bevallingstrauma voor papa

Hyperventilatie, stress, zijn huwelijk onder druk: de horrorbevalling van zijn tweede kind had een enorme impact op Nils (38). “Wat ben ik nou voor vent, ik stond machteloos aan de kant toen mijn vrouw me nodig had.”

“Net als de eerste keer, verloor Marijn tegen het eind van de zwangerschap flink wat vruchtwater. Daarom werd weer besloten tot het inleiden van de bevalling met 37 weken. Het schoot allemaal niet op, en de gynaecoloog zei dat ze de vliezen ging breken in de hoop de bevalling te versnellen. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde: doe het niet. Geen idee waar dat overweldigende gevoel vandaan kwam, maar ik wist gewoon zeker: dit gaat mis. Toch hield ik mijn mond. Wat heeft mijn vrouw er nou aan als ik twijfel ga zaaien? De vliezen braken en een stortvloed aan vruchtwater stroomde over het bed, echt waanzinnig veel. Daarna probeerde ze de hartslag van de baby te vinden, maar die klonk héél zwak en zacht. De blik tussen de twee verpleegkundigen zal ik nooit vergeten: pure paniek. In de ogen van Marijn zag ik een mengeling van onzekerheid en doodsangst. De rode knop werd ingedrukt en vanuit alle hoeken leken mensen te komen. Draden werden uit de muur getrokken, de gynaecoloog sprong op het bed en zelfs bovenop mijn vrouw, en zo renden ze door de gang richting operatiekamer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.