Dit zijn twee van de radicaalste vroedvrouwen in ons land. En ze stoppen.

Bevlogen en betrokken, maar ook compromisloos en fel. Op handen gedragen door de een, met argusogen gevolgd door de ander. Begin september stoppen ze – murw gestreden en gefrustreerd dat zij het tij in de geboortezorg niet konden keren. Vroedvrouwen Rebekka Visser en Mirjam Medema over fanclubs, onwrikbare vriendschap, de tuchtzaak, heilige huisjes en de toekomst van ‘hun’ vak.

Op het schilderij staat Rebekka Visser afgebeeld als een hedendaagse Marianne – het nationale symbool van Frankrijk. Net als op het beroemde schilderij ‘De vrijheid leidt het volk’ van Eugène Delacroix, is de gele jurk gescheurd, waardoor haar blote borsten zichtbaar zijn. Naaktheid als teken van kwetsbaarheid – en dus moed. Rebekka draagt geen Franse vlag, maar steekt strijdvaardig een breiwerk de lucht in – een knipoog naar de befaamde Franse gynaecoloog Michel Odent die meent dat een breiende vroedvrouw in de hoek van de kamer een rustgevend effect heeft op bevallingen. Om haar heen geen deelnemers aan de Franse revolutie, maar beelden van zwangeren, een baarkruk, een keizersnede en een verlostang; instrumenten die symbool staan voor ontwikkelingen die de geboortezorg de afgelopen eeuw zo ingrijpend veranderd hebben. Visser kreeg het schilderij van een vrouw bij wier bevalling ze als verloskundige was. Of correctie: als vroedvrouw. Want in woorden van Visser: “Dat we we onszelf verloskundigen zijn gaan noemen, was tekenend voor de teloorgang van ons vak.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.